وقتی جریان گاز طبیعی از مخزن تولید میشود، همیشه تنها با متان و اتان مواجه نیستیم. بخشی از هیدروکربنهای سنگینتر میتوانند در شرایط مخزن در فاز گاز حضور داشته باشند، اما با کاهش فشار و دما در مسیر تولید و فرآورش، به فاز مایع تبدیل شوند. این مایعات هیدروکربنی، بسته به منشأ و ترکیب، ارزش اقتصادی قابل توجهی در زنجیره نفت، گاز و پتروشیمی دارند.
میعانات گازی یکی از همین جریانهای هیدروکربنی است که پس از جداسازی و فرآورش میتواند به خوراک پالایشگاهی، برشهای نفتی و مواد اولیه مورد استفاده در صنایع شیمیایی تبدیل شود.
برای خریدار صنعتی، علاوه بر شناخت نام محصول، ترکیب هیدروکربنی، محدوده تقطیر، فشار بخار، میزان گوگرد و سایر مشخصات فنی تعیین میکنند که یک میعانات برای چه فرآیندی مناسب است و چه محصولاتی میتوان از آن تولید کرد.
میعانات گازی چیست؟
میعانات گازی یا Gas Condensate به مخلوطی از هیدروکربنهای نسبتاً سبک گفته میشود که در شرایط مخزن ممکن است همراه گاز طبیعی در فاز گاز حضور داشته باشند، اما با کاهش فشار و دما در جریان تولید یا فرآورش، به مایع تبدیل میشوند.
ترکیب میعانات به میدان گازی، شرایط مخزن و فرآیند تولید وابسته است؛ بنابراین نمیتوان برای تمام میعانات گازی یک ترکیب شیمیایی ثابت در نظر گرفت.
در بسیاری از موارد، این جریان شامل هیدروکربنهای پارافینی، نفتنیک و آروماتیکی در محدودههای مختلف وزنی است و میتواند ترکیباتی مانند پنتان و هیدروکربنهای سنگینتر را در بر داشته باشد.
میعانات گازی چگونه تشکیل میشود؟
در مخازن گازی یا گاز-میعانی، هیدروکربنهای سنگینتر ممکن است در شرایط دما و فشار بالا در فاز گاز باقی بمانند. هنگامی که سیال به سمت چاه و تجهیزات سطحالارضی حرکت میکند، فشار و دما تغییر میکند.
اگر شرایط سیال از محدوده تعادلی لازم عبور کند، بخشی از هیدروکربنها از فاز گاز خارج شده و به مایع تبدیل میشوند. همین پدیده یکی از مبانی تشکیل میعانات در سطح است.
بنابراین پاسخ به پرسش «میعانات چیست؟» صرفاً یک تعریف ساده از یک مایع نفتی نیست؛ بلکه باید آن را بخشی از رفتار فازی مخلوط هیدروکربنی در زنجیره تولید گاز دانست.
میعانات گازی شامل چیست؟
ترکیب دقیق به منبع تولید بستگی دارد، اما میعانات معمولاً حاوی هیدروکربنهایی با تعداد کربن بالاتر از اجزای اصلی گاز طبیعی هستند.
بهطور کلی میتوان حضور گروههای زیر را در آنها مشاهده کرد:
| گروه ترکیبات | ویژگی کلی | اهمیت در فرآورش |
| پارافینها | هیدروکربنهای زنجیرهای | منبع مهم برشهای سوختی |
| ایزوپارافینها | ساختار شاخهدار | مؤثر بر ویژگیهای سوختی |
| نفتنها | هیدروکربنهای حلقوی اشباع | در خوراک پالایشگاهی اهمیت دارند |
| آروماتیکها | ترکیبات حلقوی غیراشباع | بر خواص و مسیر فرآورش اثر میگذارند |
| ترکیبات گوگردی | بسته به منشأ متغیر | ممکن است به تصفیه نیاز داشته باشند |
به همین دلیل، برای خرید میعانات گازی، تکیه بر نام تجاری،و بررسی آنالیز آزمایشگاهی و مشخصات واقعی محموله اهمیت زیادی دارد.
انواع میعانات گازی کداماند؟
طبقهبندی میعانات میتواند بر اساس ترکیب، چگالی، محدوده جوش، منشأ یا رفتار آنها در فرآورش انجام شود. در معاملات صنعتی، یکی از تقسیمبندیهای کاربردی، تفکیک میعانات سبک و سنگین است.
میعانات گازی سبک
میعانات سبک معمولاً سهم بیشتری از هیدروکربنهای سبکتر دارند و در محدوده دمای جوش پایینتری قرار میگیرند.
این نوع خوراک میتواند برای تولید یا جداسازی برشهایی مانند نفتای سبک و سایر اجزای سبک هیدروکربنی مناسب باشد. ارزش آن به ترکیب دقیق، میزان ناخالصیها و مشخصات مورد نیاز فرآیند مقصد وابسته است.
پس از تثبیت و تفکیک، بسته به ترکیب خوراک میتوان از آنها برشهایی مانند Light End یا نفتای سبک به دست آورد. این برشها میتوانند در برخی فرآیندهای پالایشی و پتروشیمیایی بهعنوان خوراک پتروشیمی مورد استفاده قرار گیرند.
میعانات گازی سنگین
میعانات سنگین سهم بیشتری از هیدروکربنهای سنگینتر دارند و محدوده جوش بالاتری نسبت به میعانات بسیار سبک نشان میدهند.
در فرآورش مناسب، این جریان میتواند به خوراکهایی برای پالایش یا تولید برشهای هیدروکربنی با دامنه جوش بالاتر تبدیل شود.
البته مرز میان «سبک» و «سنگین» باید معیار طبقهبندی مورد استفاده در قرارداد، پالایشگاه یا آنالیز محصول مشخص شود.
این خوراک میتواند به تولید نفتای سنگین و سایر برشهای هیدروکربنی سنگینتر منجر شود. کاربرد دقیق این برشها به مشخصات فنی و فرآیند مقصد بستگی دارد.
بنابراین محصولی که در این مرحله مطرح است، میعانات خام است و پس از پایدارسازی میتواند به Stabilized Condensate تبدیل شود.
بیشتر بخوانید: انواع نفت خام در ایران
میعانات گازی پایدار
میعانات پایدارشده، محصولی است که بخشی از اجزای بسیار سبک و فرار آن طی فرآیند تثبیت یا پایدارسازی حذف شده است.
هدف از این فرآیند، رساندن محصول به مشخصات مناسب برای ذخیرهسازی، انتقال و فروش است. یکی از پارامترهای مهم در این مرحله، کنترل فشار بخار محصول است.
پایدارسازی باعث میشود رفتار محصول در مخازن و سیستمهای انتقال قابل کنترلتر شود و مقدار اجزای بسیار فرار موجود در مایع کاهش پیدا کند.
میعانات پایدارشده میتواند بهعنوان خوراک واحدهای بعدی وارد فرآیند تقطیر شود و بسته به مشخصات خوراک، برشهایی مانند نفتای سبک و سنگین تولید کند.
میعانات گازی ناپایدار
میعانات خام یا ناپایدار میتواند حاوی مقدار قابل توجهی از هیدروکربنهای سبک و فرار باشد. به همین دلیل، پیش از انتقال یا ذخیرهسازی در شرایط مشخص ممکن است نیازمند فرآیند تثبیت باشد.
این نوع جریان بیشتر به عنوان خوراک واحد فرآورش مطرح است تا یک محصول نهایی آماده برای هر نوع ذخیرهسازی یا حمل.
بنابراین تفاوت میعانات پایدار و ناپایدار را باید بیشتر در شرایط فرآورشی و میزان اجزای فرار جستوجو کرد، نه اینکه آنها را الزاماً دو ماده کاملاً متفاوت در نظر بگیریم.
میعانات گازی شیرین و ترش
یکی دیگر از معیارهای مهم برای دستهبندی میعانات، میزان ترکیبات اسیدی و گوگردی موجود در آنهاست. از این منظر، میعانات را میتوان بهطور کلی در گروههای شیرین و ترش بررسی کرد.
میعانات گازی شیرین دارای مقدار پایینی از ترکیبات نامطلوبی مانند سولفید هیدروژن (H₂S) و برخی ترکیبات گوگردی است. کاهش این ترکیبات میتواند فرآورش، انتقال و استفاده از میعانات را در مقایسه با خوراکهای ترش سادهتر کند. مشخصات دقیق یک محصول شیرین باید بر اساس آنالیز و حدود تعیینشده برای همان محصول بررسی شود.
در مقابل، میعانات ترش حاوی مقادیر بالاتری از ترکیبات گوگردی و اسیدی هستند و معمولاً به فرآیندهای مناسب برای کاهش این ترکیبات نیاز دارند.
برای آشنایی دقیقتر با ویژگیها، ترکیب کاربرد، آنالیز و خرید میعانات گازی شیرین این نوع محصول، میتوانید صفحه این محصول در پتروپالایش گهر لرستان را مشاهده کنید.
میعانات پارافینی
یکی دیگر از روشهای توصیف میعانات، توجه به ساختار هیدروکربنی غالب آن است. در میعانات پارافینی، هیدروکربنهای پارافینی سهم قابل توجهی از ترکیب را تشکیل میدهند.
این ویژگی میتواند روی رفتار محصول در فرآیندهایی مانند تقطیر، خواص سوختی و مسیر تبدیل آن به محصولات پاییندستی اثر بگذارد.
میعانات نفتنیک
در برخی میعانات، ترکیبات نفتنیک یا سیکلوآلکانها سهم قابل توجهی دارند. حضور این ترکیبات بر مشخصات فیزیکی و شیمیایی خوراک و همچنین رفتار آن در فرآیندهای پالایشی اثرگذار است.
در نتیجه، صرفاً دانستن اینکه یک خوراک «میعانات گازی» است، برای پیشبینی رفتار آن در یک واحد پالایشگاهی کافی نیست و شناخت توزیع انواع هیدروکربنها اهمیت دارد.
میعانات با ترکیبات آروماتیکی قابل توجه
برخی میعانات میتوانند حاوی سهم قابل توجهی از ترکیبات آروماتیکی باشند. میزان این ترکیبات یکی از پارامترهایی است که هنگام ارزیابی خوراک برای فرآیندهای مختلف باید مورد توجه قرار گیرد.
وجود آروماتیکها میتواند روی مشخصات برشهای حاصل از تقطیر و مسیر فرآورش بعدی اثر بگذارد؛ بنابراین آنالیز ترکیبات خوراک برای تعیین کاربرد نهایی اهمیت دارد.
طبقهبندی میعانات بر اساس منشأ تولید
از یک دیدگاه دیگر، میعانات را میتوان بر اساس منشأ تولید نیز بررسی کرد. برای مثال، میعانات حاصل از مخازن گاز-میعانی با سیالاتی که به صورت مایع در سطح از جریان گاز طبیعی جدا میشوند، الزاماً ترکیب یکسانی ندارند.
شرایط مخزن، فشار و دما، ترکیب سیال و تجهیزات سطحالارضی همگی میتوانند بر مقدار و مشخصات مایع تولیدشده اثر بگذارند.
به همین دلیل، برای یک خریدار صنعتی، دانستن منشأ محصول در کنار مشخصات آزمایشگاهی آن میتواند اطلاعات ارزشمندی درباره رفتار خوراک در فرآیند مقصد ارائه دهد.
مقایسه انواع میعانات گازی
| نوع یا دستهبندی | ویژگی اصلی | نمونه برش/محصول قابل استحصال | اهمیت در فرآورش |
| میعانات سبک | سهم بیشتر اجزای سبک و محدوده جوش پایینتر | Light End، نفتای سبک | مناسب برای تولید و تفکیک برشهای سبک |
| میعانات سنگین | سهم بیشتر اجزای سنگینتر | نفتای سنگین، برشهای سنگین هیدروکربنی | مناسب برای تولید برشهای با محدوده جوش بالاتر |
| میعانات پایدار | اجزای بسیار فرار تا حد مشخص حذف شدهاند | میعانات خام قبل از تثبیت | مناسبتر برای ذخیرهسازی و انتقال |
| میعانات ناپایدار | حاوی اجزای سبک و فرار بیشتر | Stabilized Condensate | نیازمند فرآورش یا تثبیت پیش از برخی کاربردها |
| میعانات پارافینی | سهم قابل توجه هیدروکربنهای پارافینی | برشهای پارافینی و برخی خوراکهای نفتایی | مؤثر بر رفتار تقطیر و مشخصات محصولات |
| میعانات نفتنیک | حضور قابل توجه ترکیبات نفتنیک | برشهای نفتایی با ماهیت نفتنیکی | مؤثر بر خواص خوراک و مسیر پالایش |
| میعانات آروماتیکی | سهم قابل توجه ترکیبات آروماتیکی | برشهای آروماتیکی/نفتایی مناسب فرآورشهای مرتبط | مهم در تعیین مسیر فرآورش و کیفیت برشها |
نکته مهم: این دستهبندیها الزاماً مستقل از یکدیگر نیستند. برای مثال، یک میعانات میتواند هم «سبک»، هم «پارافینی» و هم «پایدارشده» باشد. بنابراین نباید این عناوین را به عنوان هشت یا چند ماده کاملاً جدا از هم در نظر گرفت.
برای ارزیابی واقعی یک محموله، مشخصات آزمایشگاهی مانند چگالی، API، منحنی تقطیر، فشار بخار، گوگرد، آب و رسوب و ترکیب هیدروکربنی اهمیت بیشتری از برچسب کلی «سبک» یا «سنگین» دارند.
تفاوت مایعات گازی و میعانات گازی چیست؟
اصطلاح مایعات گازی طبیعی یا NGL و میعانات گازی گاهی بهجای یکدیگر استفاده میشوند، اما از نظر فنی دقیقاً مترادف نیستند.
NGL اصطلاحی گستردهتر برای هیدروکربنهایی است که از جریان گاز طبیعی جدا شدهاند و میتواند شامل اتان، پروپان، بوتان و اجزای سنگینتر باشد.
در مقابل، اصطلاح گاز کاندنسیت معمولاً به بخش مایع غنی از هیدروکربنهای سنگینتر، بهخصوص اجزای حدود پنتان و بالاتر، اشاره دارد.
بنابراین تفاوت اصلی در دامنه ترکیبات و تعریف مورد استفاده در فرآیند است. هنگام معامله یا طراحی فرآیند، باید مشخص شود که منظور از محصول دقیقاً NGL، condensate یا یک برش مشخص از آن است.
تثبیت میعانات گازی چگونه انجام میشود؟
یکی از مراحل مهم فرآورش، تثبیت میعانات گازی است. هدف اصلی این عملیات کاهش اجزای بسیار فرار و رساندن محصول به شرایط مناسب برای ذخیرهسازی، حملونقل یا فرآیندهای بعدی است.
در واحد تثبیت، جریان میعانات تحت شرایط کنترلشده دما و فشار فرآورش میشود. اجزای سبکتر از مایع جدا شده و محصول نهایی فشار بخار پایینتری نسبت به خوراک اولیه خواهد داشت.
اهمیت این فرآیند فقط به کیفیت محصول محدود نمیشود. کنترل فشار بخار برای کاهش ریسکهای عملیاتی در مخازن و خطوط انتقال نیز اهمیت دارد.
پارامترهای عملیاتی واحد تثبیت بر اساس ترکیب خوراک، مشخصات محصول مورد نظر و طراحی واحد تعیین میشوند.
برش میعانات گازی و فرآوری آن
پس از تثبیت، یکی از مسیرهای مهم استفاده از میعانات، تفکیک آن به برشهای مختلف است.
در این مرحله، اختلاف نقطه جوش اجزای مختلف هیدروکربنی مورد استفاده قرار میگیرد تا جریان خوراک به برشهایی با محدوده جوش متفاوت تقسیم شود.
بسته به طراحی پالایشگاه یا واحد فرآورش، میتوان برشهایی مانند گازهای سبک، نفتای سبک، نفتای سنگین و برشهای سنگینتر تولید کرد.
نکته مهم این است که «برش میعانات گازی» الزاماً محصولی واحد با مشخصات ثابت نیست. مشخصات و نام هر برش باید بر اساس محدوده تقطیر و مشخصات فنی همان واحد یا قرارداد تعریف شود.
بیشتر بخوانید: هیدروکربن سبک حاصل از برش اول میعانات گازی
تبدیل میعانات گازی به محصول چگونه انجام میشود؟
تبدیل میعانات گازی به محصول معمولاً یک فرآیند تکمرحلهای نیست. مسیر فرآورش بر اساس ترکیب خوراک و محصول هدف انتخاب میشود.
یک زنجیره معمول را میتوان به شکل زیر در نظر گرفت:
میعانات خام → تثبیت → تفکیک/تقطیر → برشهای هیدروکربنی → تصفیه یا فرآورش تکمیلی → محصول نهایی
در سادهترین حالت، تقطیر باعث جداسازی برشهایی با دامنه جوش متفاوت میشود. اما اگر محصول نهایی به مشخصات دقیقتری نیاز داشته باشد، فرآیندهای دیگری برای کاهش گوگرد، اصلاح کیفیت یا تغییر ویژگیهای خوراک نیز ممکن است مورد استفاده قرار گیرند.
برای مثال، یک برش نفتای حاصل از میعانات میتواند بسته به کیفیت و طراحی واحد، به عنوان خوراک پتروشیمی یا ماده اولیه فرآیندهای پالایشی مورد استفاده قرار گیرد.
بنابراین ارزش اقتصادی میعانات تنها به فروش مستقیم خوراک محدود نیست؛ امکان تبدیل آن به چندین جریان با ارزش افزوده متفاوت یکی از مهمترین دلایل اهمیت این ماده در زنجیره نفت و گاز است.
محصولات میعانات گازی و کاربردهای آنها
محصولات حاصل از فرآورش میعانات میتوانند بسته به ترکیب خوراک و فناوری واحد متفاوت باشند.
برخی از مهمترین مسیرهای مصرف عبارتاند از:
- نفتای سبک و سنگین: به عنوان خوراک برخی فرآیندهای پالایشی و پتروشیمیایی.
- برشهای هیدروکربنی سبک: قابل استفاده به عنوان خوراک فرآیند یا ماده اولیه برخی محصولات شیمیایی.
- برشهای سوختی: پس از فرآورش مناسب و در صورت تطابق با مشخصات مورد نیاز.
- خوراک واحدهای پتروشیمی: در شرایطی که ترکیب و مشخصات برش برای فرآیند موردنظر مناسب باشد.
- مواد اولیه صنایع شیمیایی: بسته به محدوده تقطیر و ترکیب هیدروکربنی.
در نتیجه، نمیتوان برای تمام میعانات یک کاربرد ثابت تعریف کرد. انتخاب بازار مصرف باید بر اساس آنالیز خوراک، مشخصات محصول، الزامات فرآیند مقصد و استاندارد مورد نیاز خریدار انجام شود.
مشخصات مهم میعانات گازی در معاملات صنعتی
برای خریداران و واحدهای صنعتی، مشخصات فنی محصول معمولاً اهمیت بیشتری از نام کلی آن دارد.
برخی پارامترهای مهم عبارتاند از:
- چگالی و API Gravity
- محدوده تقطیر
- فشار بخار
- میزان گوگرد
- میزان آب و رسوب
- ترکیبات سبک و سنگین
- میزان آروماتیکها
- Reid Vapor Pressure یا RVP، در صورت کاربرد
- نقطه اشتعال، در موارد مرتبط
- منحنی تقطیر و توزیع برشها
به همین دلیل، هنگام خرید میعانات باید COA یا گواهی آنالیز محموله و روش آزمون پارامترها بررسی شود.
در قراردادهای B2B نیز تعریف دقیق مشخصات محصول، تلرانسها، روش نمونهبرداری و استاندارد آزمون میتواند از اختلافات بعدی درباره کیفیت جلوگیری کند.
نکات ایمنی و حملونقل میعانات گازی
بخش قابل توجهی از میعانات دارای اجزای بسیار فرار و قابل اشتعال هستند. بنابراین ذخیرهسازی و حمل آنها نیازمند تجهیزات مناسب و کنترل شرایط عملیاتی است.
کنترل منابع جرقه، اتصال زمین، تهویه، تجهیزات ضدانفجار، کنترل فشار مخزن و رعایت الزامات مربوط به حمل مواد قابل اشتعال از ملاحظات مهم عملیاتی هستند.
همچنین مشخصات ایمنی باید بر اساس SDS محصول واقعی بررسی شود؛ زیرا رفتار ایمنی یک میعانات با میعانات دیگر ممکن است به دلیل تفاوت در ترکیب هیدروکربنی یکسان نباشد.
نقش پتروپالایش گهر لرستان در زنجیره تأمین محصولات نفتی و پتروشیمی
در زنجیره تأمین فرآوردههای نفتی و پتروشیمی، مجموعههایی مانند پتروپالایش گهر لرستان میتوانند در تأمین و عرضه انواع محصولات هیدروکربنی و مواد اولیه مورد نیاز صنایع پاییندستی نقش داشته باشند.
اهمیت این موضوع برای خریدار صنعتی در وهله اول به شناخت دقیق محصول و تناسب آن با کاربرد نهایی برمیگردد. محصولاتی مانند هیدروکربنهای سبک و سنگین، حلالهای هیدروکربنی، روغن پایه، Light End و سایر برشهای نفتی، بسته به مشخصات فنی میتوانند در زنجیرههای مختلف صنعتی مورد استفاده قرار گیرند.
در چنین معاملاتی، صرفاً عنوان محصول برای تصمیمگیری کافی نیست و مواردی مانند مشخصات فنی، محدوده تقطیر، آنالیز، حجم قابل تأمین، بستهبندی یا شیوه حمل و الزامات مصرفکننده نهایی باید در کنار یکدیگر بررسی شوند.
این رویکرد بهخصوص برای شرکتهای بازرگانی، کارخانههای شیمیایی و مصرفکنندگان صنعتی کمک میکند تا محصول را بر اساس کاربرد و مشخصات واقعی آن ارزیابی کنند، نه صرفاً بر اساس نام تجاری یا عنوان عمومی ماده.
جمعبندی
میعانات گازی یک جریان هیدروکربنی با ترکیب متغیر است که ارزش آن تا حد زیادی به ترکیب، کیفیت و مسیر فرآورش وابسته است. پاسخ به سؤال «میعانات گازی چیست» بدون توجه به رفتار فازی، ترکیب هیدروکربنی و فرآیندهای جداسازی، تصویر کاملی از این ماده ارائه نمیدهد.
انواع میعانات گازی را میتوان از جنبههای مختلفی مانند سبک و سنگین یا پایدار و ناپایدار دستهبندی کرد. پس از تولید نیز تثبیت، تقطیر و فرآورش تکمیلی میتوانند میعانات خام را به برشها و محصولات قابل استفاده در زنجیره پالایش و پتروشیمی تبدیل کنند.
برای خرید و فروش صنعتی نیز مهمترین نکته این است که محصول صرفاً بر اساس عنوان «میعانات گازی» ارزیابی نشود. بررسی آنالیز، محدوده تقطیر، چگالی، فشار بخار، گوگرد، آب و رسوب و سایر مشخصات مورد نیاز فرآیند مقصد برای تعیین تناسب محصول با کاربرد نهایی ضروری است.
به همین دلیل، شناخت انواع میعانات گازی برای فعالان زنجیره نفت، گاز و پتروشیمی فقط یک موضوع تئوریک نیست؛ بلکه مستقیماً با انتخاب خوراک، فرآیند تولید، کیفیت محصول نهایی و ارزش اقتصادی آن ارتباط دارد.
سوالات متداول
1. میعانات گازی چیست؟
میعانات گازی مخلوطی از هیدروکربنهاست که میتواند همراه گاز طبیعی تولید شود و در اثر تغییر فشار و دما، بخشی از آن به فاز مایع تبدیل شود. ترکیب دقیق آن به منبع تولید و شرایط فرآورش وابسته است.
2. میعانات گازی شامل چیست؟
میعانات معمولاً ترکیبی از هیدروکربنهای پارافینی، ایزوپارافینی، نفتنیک و آروماتیکی است و نسبت این ترکیبات در منابع مختلف متفاوت است.
3. تفاوت مایعات گازی و میعانات گازی چیست؟
مایعات گازی طبیعی یا NGL اصطلاح گستردهتری است و میتواند طیفی از اتان تا هیدروکربنهای سنگینتر را شامل شود. میعانات معمولاً به بخش سنگینتر و مایعشونده جریان هیدروکربنی اشاره دارد.
4. چرا میعانات گازی تثبیت میشود؟
تثبیت با هدف کاهش ترکیبات بسیار فرار و رساندن محصول به شرایط مناسبتر برای ذخیرهسازی، انتقال و فرآورش انجام میشود.
5. از میعانات گازی چه محصولاتی تولید میشود؟
بسته به ترکیب خوراک و فناوری واحد، میتوان از میعانات برشهایی مانند نفتای سبک و سنگین و سایر جریانهای هیدروکربنی تولید کرد که در پالایشگاهها و صنایع پتروشیمی کاربرد دارند.
